Sadistischer sex escort prive rotterdam

sadistischer sex escort prive rotterdam

Hij leidde een groot internationaal vergelijkend onderzoek naar prostitutiebeleid in Nederland, Oostenrijk en Zweden. Sietske Altink is onderzoeker auteur van diverse artikelen over prostitutiebeleid en mensenhandel.

Helga Amesberger is etnoloog, socioloog en politicoloog en verbonden aan het Weense Institut fur Konfliktforschung. Prostituees werden en worden [ook na de legalisatie] nog steeds als tweederangs burgers gezien. Kunnen geen bankrekening openen, moeten een pasje hebben, en worden door de politie opgejaagd en geregistreerd als prostituee.

Als eigenaar van een privehuis in Rotterdam, was ik een van de eersten die destijds een vergunning kreeg. Mij werd echter het werken volgens de regels onmogelijk gemaakt. Daarnaast kreeg ik ook nog eens de belasting achter mij aan omdat zij vonden dat er sprake was van een arbeidsverhouding terwijl dit duidelijk niet zo was.

Ik verhuurde uitsluitend werkruimte aan zelfstandig werkende prostituees. Meiden waarvan ik de indruk kreeg dat zij werden gedwongen, kwamen er bij mij niet in. Het prostitutiebeleid heeft vanaf het begin gefaald door het restrictief optreden van de overheid. Ik ben begonnen toen ik eenentwintig jaar was.

Achter de ramen, op de boten, in clubs, escortservice. Ik heb het wel over andere tijden. Ongeschreven regels, en vaste prijzen, prijsafspraken onderling waar je mee startte.

Niets zonder condoom of voor een habbekrats je lijf verhuren. Dat deden alleen de verslaafde hoeren, maar die liepen buiten. Ook in de prostitutie waren er rangen en standen. Er waren veel happy hookers, maar dat wil niet zeggen dat ze zonder bagage waren. De meeste vrouwen hebben een verleden waardoor ze deze richting kiezen. Alleen de sterkten redden het, en komen er niet nog meer beschadigt uit dan dat ze er in gingen. De open grenzen hebben de prostitutie veranderd.

Veel vrouwen werken onder de prijs, en laten zich compleet uit wonen voor een paar cent. Het is helemaal verziekt. Prostitutie is altijd een deel van de onderwereld geweest. Maar daar heb je ook regels waar mensen zich aan dienen te houden. De open grenzen en legale prostitutie, wat hebben die gebracht? Ze hebben de Nederlandse prostituee verdrongen. De meeste hoerenlopers willen het liefst zo weinig mogelijk betalen en er zoveel mogelijk uit halen.

De prostitué als zelfstandige ondernemer, maakt dat ze haar eigen prijs moet bepalen. Een concurrerende markt met onderhandelen cq afdingen. En juist in deze markt is dat gevaarlijk en werkt het uitbuiting van verschillende kanten in de hand.

Nederland moet eerst beginnen om mensen als mensen te behandelen. Geef ze alle faciliteiten en maak het openbaar. Zorg ervoor dat deze vrouwen legaal en veilig hun werk kunnen doen op 1 vaste plek, zonder dat ze erop neergekeken worden en zorg ervoor dat ze regelmatig een arts en dergelijke professionals kunnen spreken.

Maar houd er ook toezicht op d. Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Bewaar mijn naam, e-mailadres en website in deze browser voor de volgende keer wanneer ik een reactie plaats. Direct naar de inhoud Hoe ga je om prostitutie? Opheffing van bordeelverbod moest misdaad en overlast bestrijden In de vier grote steden van Nederland zijn per dag ongeveer sekswerkers actief. Waarom het prostitutiebeleid niet werkte Dertien jaar later concluderen wij dat de ambities van het in ingezette beleid niet gerealiseerd zijn.

Met sekswerkers uit het oosten komt ook de twijfel Behalve deze twee tekortkomingen in de uitvoering van het beleid droeg ook de uitbreiding van de EU in er indirect toe bij dat de beleidsdoelen niet werden bereikt. Oliver Stone windt er geen doekjes om: Vertrouwend op raad en daad van een stel bevriende proleten, machtswellustig met de machtshongerigen. Onbetrouwbaar tot op het bot is Stone's Nixon, gedreven door egomane willekeur en zo paranoide dat hij van levensgevaar is voor iedereen met wie hij te maken krijgt.

En toch zet iets anders de toon. Nixons wanhoop over een verloren verkiezing en zijn o zo menselijke vermoeidheid, ze spelen een kleine maar nadrukkelijke rol. Zijn koppigheid, zijn dromen, Stone zorgt ervoor dat we onszelf er moeiteloos in herkennen, door elk sleutelmoment te voorzien van een even verstandige als nadrukkelijk liefhebbende echtgenote.

Bij de pinken en een honnepon, zo'n juweel kan toch niet houden van een beest? Een naïef door Nixon toegesproken animeermeid, zijn ongemak onder de lange roze nagels op zijn knie en en een afgeblafte ultra-rechtse oliebaron doen de rest. Daarmee worden zelfs Nixons verkeerde regenjassen en zijn krappe hoedjes ons dierbaar. Ook al leren we van de film dat het nergens op slaat, we gaan deze man allengs meer waarderen. En wanneer hij gedwongen is om af te treden doet dat pijn alsof we zelf de handdoek in de ring moesten gooien.

Tot slot hebben we een klein beetje verdriet. Samen met Nixon - hij sloft inmiddels statig weg, arm in arm met zijn vrouw - voelen we ons miskend. In aangenaam melancholiek humeur kunnen we de bioscoop verlaten. Tragische helden, dat zijn we. Casino draait om een man die alles mee heeft voor een filmheld: Sam 'Ace' Rothstein wordt achter elkaar rijk beroemd machtig, en eindigt eenzaam aan de top.

Hij beleeft een dramatische romance, hij overleeft een aanslag, hij blijft zichzelf, hoezeer een jeugdvriend hem ook tart zich te conformeren - wat willen we meer? Maar deze man is een ellendeling. Hij is een ellendeling als alle hoofdpersonen in de Scorsese-films: Als we met deze man mee willen leven moeten we dat zelf weten, Scorsese doet niets om ons zover te krijgen.

De vrouw van zijn leven snuift coke terwijl ze een jankerig preekje afsteekt tegen hun toekijkende dochtertje, zijn personeel wordt geïntimideerd, vrienden worden verraden, een kleine crimineel zwaar mishandeld, een grote kruiperig te woord gestaan.

Martin Scorsese weet hoe zwak we zijn, hoe voorspelbaar in onze heldendorst. Hij pepert ons dat in, onweerstaanbaar en oncharmant. Al jaren, met de ene briljante film na de andere en nu met Casino.

Wij, suffe honden, wij krabben wanhopig aan de ijskristallijnen beelden van Casino, tot onze poten bloeden. Of we nu voor het eerst een film van Scorsese zien of ze allemaal kennen, het maakt niet uit. Altijd weer haalt hij ons onderuit. Zijn beelden, zijn verhalen verlokken ondanks de trefzekerheid waarmee zijn personages ons op ons ongemak stellen.

En dat lukte hem zelfs toen hij zich waagde aan door overzichtelijke conventies gebonden genres als de musical New York, New York, , de thriller Cape Fear, of het kostuumdrama Age of Innocence, Met Casino is Scorsese weer thuis. Thuis, dat is voor Scorsese ook de jaren zeventig met de door hem gretig uitgebuite extremen in levenswijze de vrije seks was vers bevochten en kon in alle hevigheid gebotvierd worden , drugs duur maar nog niet herkend als levensbedreigend en mode ultra-mini en hot pants voor de vrouwen, bonte pakken voor de mannen en zo nodig plateauzolen voor beiden.

Thuis, dat is ook de voor die tijd typerende rockmuziek, die Scorsese al vaker aanwendde voor een score en die meer dan zijn verhalen structuur, accent en tempo van zijn films bepaalt: Maar het meest thuis is Scorsese bij de Italo-Amerikaanse mafia, ook als die zetelt middenin een woestijn, in Las Vegas, gedempt door het groene vilt van de Black Jack-tafels, weerkaatst in de blikkerende gokkasten.

Film en mafia, al vroeg waren ze dikke vrienden. Tot een jaar of dertig geleden de heffe van de misdaadfilm met Edward G. Robinson als onbetwiste opperplurk , zijn mafiosi nu opgeklommen tot de adel. Flamboyant van handel, wezen en religie, kunnen de capo's tragisch verstrikt zijn in een hopeloze queeste of hoofs uitdagen tot hunker naar haat.

In beide gedaanten zijn ze geknipt voor Hollywood. Verheffing tot de adelstand dankt 'the mob' aan de Godfather-films van Francis Coppola. Coppola gaf richting aan de zwaar geromantiseerde visie die nu de toon bepaalt. Zeker, zijn films informeerden over wreedheid en terreur en ze dropen van het bloed, maar hun cinematografisch heil zochten ze in de grandeur van de Peetvader.

In zijn vorstelijk hofhouden, in de saamhorigheid van zijn familie, in de waardigheid van zijn erfgenaam. Hun Italiaanse accent maakt hen exotisch, hun voorliefde voor 'pasta di mamma' juist weer huiselijk. Immoreel zijn de mafiosi in de Godfather-films, maar trouw aan hun idealen. Mannen met een droom en daarmee ongeslagen als tragische helden.

Wanneer de bejaarde Don Corleone Marlon Brando onder het oog van zijn kleinkind een hartaanval krijgt tussen de tomatenplanten dan voelt dat als droef. Niet als net goed voor de wreedaardige massa-moordenaar die hij, en dat weet de filmkijker heel goed, toch bovenal is. Sinds The Godfather staat de georganiseerde misdaad nu steevast onder leiding van een Man die te Groot is voor zijn omgeving, en daarbij maakt het niet langer uit of de cineast zijn kant kiest of hem laat bestrijden.

Wanneer Al Capone met een honkbalknuppel iemand de hersens inslaat The Untouchables van Brian DePalma, dan wekt dat, meer dan afschuw, besmuikte bewondering. Want hij doet het met stijl, met het brede gebaar van de geslaagde zakenman tijdens een geelgoud uitgelicht diner.

Bloed en klonten, niets wordt ons bespaard, maar het ziet er toch vorstelijk uit, op damast, naast tafelzilver, porselein en eersteklas wijn. Vier mafia-films maakte Scorsese nu: Mean Streets over de kleine jongens, Raging Bull over een bokser in mafia-milieu, GoodFellas over een opleiding tot mafioso en nu Casino. Steevast kreeg Robert De Niro een hoofdrol en telkens opnieuw keerde Scorsese zijn rug naar de bedwelmde Hollywoodblik op zogenaamd grote geesten die hun theatrale kwaliteiten besteden aan het bloemrijk vermoorden van tegenstanders.

Bij Scorsese zijn alle mafiosi etters. Luidruchtige out-laws met een vuile tong, die van aanmatigend gedrag een levensvervulling maken. Patjepeërs met hun wapens en hun opzichtig-dure spulletjes, geen haar beter dan de jogging-pakken-brigade die we aan het slot van Casino Las Vegas zien overspoelen, en die door Scorsese daar ten onrechte wordt afgedaan als inferieur. De mafiosi staan op hetzelfde plan als de smakeloos gesoigneerde dagjesmensen, alleen hebben de gangsters meer geld en dus dure kleren en geen acne.

En waar zijn ze op uit, die kleine venijnige zielen? In de meeste Scorsese-films op hetzelfde typisch mafiose, magische tut-holawoord in al zijn gewicht: In The Godfather een zwaar beladen term, in agressieve gangsta rap inmiddels ook en zelfs Nederlandse rapgroepen schermen ermee: Want 'respect' betekent geen achting of eerbied, het is zoveel waard als de frase 'omdat ik het zeg' van de huistiran.

Het maakt duidelijk wie de baas is en wie de slaaf. En het kan dienen als handzame rechtvaardiging om iemand te maltraiteren: O, ik begrijp het. Vervelend voor je, maar ja, a man's gotta do what a man's gotta do. Respect, loyaliteit, trouw, Casino maakt meer dan ooit duidelijk dat het alles pose is.

De mafiosi hebben maar een ding aan hun kop en dat is het veroveren van zoveel mogelijk geld. Daar gaat het om, iets anders raakt ze niet. Wat doen ze met dat geld?

Het dient tot vertoon en het houden van een vrouw als was ze een bijzonder huisdier. In Mean Streets houdt een gangster nog een leeuw in een kooi. Hij tortelt er zelfs mee. Potsierlijk is in Casino het eerste huwelijksgeluk van Sam Rothstein en zijn vrouw: Verder weet hij net zo min wat hij met haar aan moet als Jake LaMotta met zijn, even ongenaakbare Vicky, of als de Taxi Driver met de blonde schoonheid die hij fêteert op een uitje in de pornobioscoop.

De Scorsese-vrouwen zouden een aparte studie waard zijn. Allemaal blond en plaatjesmooi van trekken, allemaal kil en boos en leeg. Of zinderen hun hersenen van de geheime gedachten?

Dat vermoeden hun mannen en die zien het als een belediging, een aantasting van hun eigendomsrecht. Wat die vrouwen bezielt - ik heb geen idee en ik geloof ook niet dat Scorsese het weet. In het knallend als een strijker vormgegeven GoodFellas vertelde hoofdpersoon Henry Hill hoe hij als jongetje al het liefst gangster wilde worden, net als de mannen in de kroeg aan de overkant: We hebben dan al, in de openingsscène van de film, meegemaakt wat het gangsterdom concreet inhoudt:

..

Gratis geile s sexdate advertentie




sadistischer sex escort prive rotterdam

Hij leidde een groot internationaal vergelijkend onderzoek naar prostitutiebeleid in Nederland, Oostenrijk en Zweden. Sietske Altink is onderzoeker auteur van diverse artikelen over prostitutiebeleid en mensenhandel. Helga Amesberger is etnoloog, socioloog en politicoloog en verbonden aan het Weense Institut fur Konfliktforschung. Prostituees werden en worden [ook na de legalisatie] nog steeds als tweederangs burgers gezien.

Kunnen geen bankrekening openen, moeten een pasje hebben, en worden door de politie opgejaagd en geregistreerd als prostituee. Als eigenaar van een privehuis in Rotterdam, was ik een van de eersten die destijds een vergunning kreeg. Mij werd echter het werken volgens de regels onmogelijk gemaakt. Daarnaast kreeg ik ook nog eens de belasting achter mij aan omdat zij vonden dat er sprake was van een arbeidsverhouding terwijl dit duidelijk niet zo was.

Ik verhuurde uitsluitend werkruimte aan zelfstandig werkende prostituees. Meiden waarvan ik de indruk kreeg dat zij werden gedwongen, kwamen er bij mij niet in.

Het prostitutiebeleid heeft vanaf het begin gefaald door het restrictief optreden van de overheid. Ik ben begonnen toen ik eenentwintig jaar was. Achter de ramen, op de boten, in clubs, escortservice. Ik heb het wel over andere tijden. Ongeschreven regels, en vaste prijzen, prijsafspraken onderling waar je mee startte. Niets zonder condoom of voor een habbekrats je lijf verhuren. Dat deden alleen de verslaafde hoeren, maar die liepen buiten. Ook in de prostitutie waren er rangen en standen.

Er waren veel happy hookers, maar dat wil niet zeggen dat ze zonder bagage waren. De meeste vrouwen hebben een verleden waardoor ze deze richting kiezen. Alleen de sterkten redden het, en komen er niet nog meer beschadigt uit dan dat ze er in gingen.

De open grenzen hebben de prostitutie veranderd. Veel vrouwen werken onder de prijs, en laten zich compleet uit wonen voor een paar cent. Het is helemaal verziekt. Prostitutie is altijd een deel van de onderwereld geweest. Maar daar heb je ook regels waar mensen zich aan dienen te houden. De open grenzen en legale prostitutie, wat hebben die gebracht? Ze hebben de Nederlandse prostituee verdrongen.

De meeste hoerenlopers willen het liefst zo weinig mogelijk betalen en er zoveel mogelijk uit halen. De prostitué als zelfstandige ondernemer, maakt dat ze haar eigen prijs moet bepalen. Een concurrerende markt met onderhandelen cq afdingen.

En juist in deze markt is dat gevaarlijk en werkt het uitbuiting van verschillende kanten in de hand. Nederland moet eerst beginnen om mensen als mensen te behandelen.

Geef ze alle faciliteiten en maak het openbaar. Zorg ervoor dat deze vrouwen legaal en veilig hun werk kunnen doen op 1 vaste plek, zonder dat ze erop neergekeken worden en zorg ervoor dat ze regelmatig een arts en dergelijke professionals kunnen spreken.

Maar houd er ook toezicht op d. Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Bewaar mijn naam, e-mailadres en website in deze browser voor de volgende keer wanneer ik een reactie plaats. Direct naar de inhoud Hoe ga je om prostitutie? Opheffing van bordeelverbod moest misdaad en overlast bestrijden In de vier grote steden van Nederland zijn per dag ongeveer sekswerkers actief.

Waarom het prostitutiebeleid niet werkte Dertien jaar later concluderen wij dat de ambities van het in ingezette beleid niet gerealiseerd zijn. Met sekswerkers uit het oosten komt ook de twijfel Behalve deze twee tekortkomingen in de uitvoering van het beleid droeg ook de uitbreiding van de EU in er indirect toe bij dat de beleidsdoelen niet werden bereikt.

Oliver Stone windt er geen doekjes om: Vertrouwend op raad en daad van een stel bevriende proleten, machtswellustig met de machtshongerigen. Onbetrouwbaar tot op het bot is Stone's Nixon, gedreven door egomane willekeur en zo paranoide dat hij van levensgevaar is voor iedereen met wie hij te maken krijgt.

En toch zet iets anders de toon. Nixons wanhoop over een verloren verkiezing en zijn o zo menselijke vermoeidheid, ze spelen een kleine maar nadrukkelijke rol. Zijn koppigheid, zijn dromen, Stone zorgt ervoor dat we onszelf er moeiteloos in herkennen, door elk sleutelmoment te voorzien van een even verstandige als nadrukkelijk liefhebbende echtgenote.

Bij de pinken en een honnepon, zo'n juweel kan toch niet houden van een beest? Een naïef door Nixon toegesproken animeermeid, zijn ongemak onder de lange roze nagels op zijn knie en en een afgeblafte ultra-rechtse oliebaron doen de rest. Daarmee worden zelfs Nixons verkeerde regenjassen en zijn krappe hoedjes ons dierbaar. Ook al leren we van de film dat het nergens op slaat, we gaan deze man allengs meer waarderen.

En wanneer hij gedwongen is om af te treden doet dat pijn alsof we zelf de handdoek in de ring moesten gooien. Tot slot hebben we een klein beetje verdriet. Samen met Nixon - hij sloft inmiddels statig weg, arm in arm met zijn vrouw - voelen we ons miskend.

In aangenaam melancholiek humeur kunnen we de bioscoop verlaten. Tragische helden, dat zijn we. Casino draait om een man die alles mee heeft voor een filmheld: Sam 'Ace' Rothstein wordt achter elkaar rijk beroemd machtig, en eindigt eenzaam aan de top.

Hij beleeft een dramatische romance, hij overleeft een aanslag, hij blijft zichzelf, hoezeer een jeugdvriend hem ook tart zich te conformeren - wat willen we meer? Maar deze man is een ellendeling. Hij is een ellendeling als alle hoofdpersonen in de Scorsese-films: Als we met deze man mee willen leven moeten we dat zelf weten, Scorsese doet niets om ons zover te krijgen. De vrouw van zijn leven snuift coke terwijl ze een jankerig preekje afsteekt tegen hun toekijkende dochtertje, zijn personeel wordt geïntimideerd, vrienden worden verraden, een kleine crimineel zwaar mishandeld, een grote kruiperig te woord gestaan.

Martin Scorsese weet hoe zwak we zijn, hoe voorspelbaar in onze heldendorst. Hij pepert ons dat in, onweerstaanbaar en oncharmant. Al jaren, met de ene briljante film na de andere en nu met Casino. Wij, suffe honden, wij krabben wanhopig aan de ijskristallijnen beelden van Casino, tot onze poten bloeden. Of we nu voor het eerst een film van Scorsese zien of ze allemaal kennen, het maakt niet uit.

Altijd weer haalt hij ons onderuit. Zijn beelden, zijn verhalen verlokken ondanks de trefzekerheid waarmee zijn personages ons op ons ongemak stellen. En dat lukte hem zelfs toen hij zich waagde aan door overzichtelijke conventies gebonden genres als de musical New York, New York, , de thriller Cape Fear, of het kostuumdrama Age of Innocence, Met Casino is Scorsese weer thuis. Thuis, dat is voor Scorsese ook de jaren zeventig met de door hem gretig uitgebuite extremen in levenswijze de vrije seks was vers bevochten en kon in alle hevigheid gebotvierd worden , drugs duur maar nog niet herkend als levensbedreigend en mode ultra-mini en hot pants voor de vrouwen, bonte pakken voor de mannen en zo nodig plateauzolen voor beiden.

Thuis, dat is ook de voor die tijd typerende rockmuziek, die Scorsese al vaker aanwendde voor een score en die meer dan zijn verhalen structuur, accent en tempo van zijn films bepaalt: Maar het meest thuis is Scorsese bij de Italo-Amerikaanse mafia, ook als die zetelt middenin een woestijn, in Las Vegas, gedempt door het groene vilt van de Black Jack-tafels, weerkaatst in de blikkerende gokkasten.

Film en mafia, al vroeg waren ze dikke vrienden. Tot een jaar of dertig geleden de heffe van de misdaadfilm met Edward G. Robinson als onbetwiste opperplurk , zijn mafiosi nu opgeklommen tot de adel. Flamboyant van handel, wezen en religie, kunnen de capo's tragisch verstrikt zijn in een hopeloze queeste of hoofs uitdagen tot hunker naar haat. In beide gedaanten zijn ze geknipt voor Hollywood.

Verheffing tot de adelstand dankt 'the mob' aan de Godfather-films van Francis Coppola. Coppola gaf richting aan de zwaar geromantiseerde visie die nu de toon bepaalt. Zeker, zijn films informeerden over wreedheid en terreur en ze dropen van het bloed, maar hun cinematografisch heil zochten ze in de grandeur van de Peetvader.

In zijn vorstelijk hofhouden, in de saamhorigheid van zijn familie, in de waardigheid van zijn erfgenaam. Hun Italiaanse accent maakt hen exotisch, hun voorliefde voor 'pasta di mamma' juist weer huiselijk. Immoreel zijn de mafiosi in de Godfather-films, maar trouw aan hun idealen. Mannen met een droom en daarmee ongeslagen als tragische helden.

Wanneer de bejaarde Don Corleone Marlon Brando onder het oog van zijn kleinkind een hartaanval krijgt tussen de tomatenplanten dan voelt dat als droef. Niet als net goed voor de wreedaardige massa-moordenaar die hij, en dat weet de filmkijker heel goed, toch bovenal is. Sinds The Godfather staat de georganiseerde misdaad nu steevast onder leiding van een Man die te Groot is voor zijn omgeving, en daarbij maakt het niet langer uit of de cineast zijn kant kiest of hem laat bestrijden.

Wanneer Al Capone met een honkbalknuppel iemand de hersens inslaat The Untouchables van Brian DePalma, dan wekt dat, meer dan afschuw, besmuikte bewondering. Want hij doet het met stijl, met het brede gebaar van de geslaagde zakenman tijdens een geelgoud uitgelicht diner.

Bloed en klonten, niets wordt ons bespaard, maar het ziet er toch vorstelijk uit, op damast, naast tafelzilver, porselein en eersteklas wijn. Vier mafia-films maakte Scorsese nu: Mean Streets over de kleine jongens, Raging Bull over een bokser in mafia-milieu, GoodFellas over een opleiding tot mafioso en nu Casino.

Steevast kreeg Robert De Niro een hoofdrol en telkens opnieuw keerde Scorsese zijn rug naar de bedwelmde Hollywoodblik op zogenaamd grote geesten die hun theatrale kwaliteiten besteden aan het bloemrijk vermoorden van tegenstanders.

Bij Scorsese zijn alle mafiosi etters. Luidruchtige out-laws met een vuile tong, die van aanmatigend gedrag een levensvervulling maken. Patjepeërs met hun wapens en hun opzichtig-dure spulletjes, geen haar beter dan de jogging-pakken-brigade die we aan het slot van Casino Las Vegas zien overspoelen, en die door Scorsese daar ten onrechte wordt afgedaan als inferieur.

De mafiosi staan op hetzelfde plan als de smakeloos gesoigneerde dagjesmensen, alleen hebben de gangsters meer geld en dus dure kleren en geen acne. En waar zijn ze op uit, die kleine venijnige zielen? In de meeste Scorsese-films op hetzelfde typisch mafiose, magische tut-holawoord in al zijn gewicht: In The Godfather een zwaar beladen term, in agressieve gangsta rap inmiddels ook en zelfs Nederlandse rapgroepen schermen ermee: Want 'respect' betekent geen achting of eerbied, het is zoveel waard als de frase 'omdat ik het zeg' van de huistiran.

Het maakt duidelijk wie de baas is en wie de slaaf. En het kan dienen als handzame rechtvaardiging om iemand te maltraiteren: O, ik begrijp het. Vervelend voor je, maar ja, a man's gotta do what a man's gotta do. Respect, loyaliteit, trouw, Casino maakt meer dan ooit duidelijk dat het alles pose is. De mafiosi hebben maar een ding aan hun kop en dat is het veroveren van zoveel mogelijk geld. Daar gaat het om, iets anders raakt ze niet. Wat doen ze met dat geld? Het dient tot vertoon en het houden van een vrouw als was ze een bijzonder huisdier.

In Mean Streets houdt een gangster nog een leeuw in een kooi. Hij tortelt er zelfs mee. Potsierlijk is in Casino het eerste huwelijksgeluk van Sam Rothstein en zijn vrouw: Verder weet hij net zo min wat hij met haar aan moet als Jake LaMotta met zijn, even ongenaakbare Vicky, of als de Taxi Driver met de blonde schoonheid die hij fêteert op een uitje in de pornobioscoop.

De Scorsese-vrouwen zouden een aparte studie waard zijn. Allemaal blond en plaatjesmooi van trekken, allemaal kil en boos en leeg. Of zinderen hun hersenen van de geheime gedachten?

Dat vermoeden hun mannen en die zien het als een belediging, een aantasting van hun eigendomsrecht. Wat die vrouwen bezielt - ik heb geen idee en ik geloof ook niet dat Scorsese het weet. In het knallend als een strijker vormgegeven GoodFellas vertelde hoofdpersoon Henry Hill hoe hij als jongetje al het liefst gangster wilde worden, net als de mannen in de kroeg aan de overkant: We hebben dan al, in de openingsscène van de film, meegemaakt wat het gangsterdom concreet inhoudt:

..




Free meiden van holland neukend dansen

  • Sadistischer sex escort prive rotterdam
  • Achter de ramen, op de boten, in clubs, escortservice. Marguerite dronk wijn, ik limonade.
  • Mafia-families, tonen Scorsese's films telkens opnieuw, zijn schijn-solidair. En dat lukte hem zelfs toen hij zich waagde aan door overzichtelijke conventies gebonden genres als de musical New York, New York, , de thriller Cape Fear, of het kostuumdrama Age of Innocence,
  • THUISONTVANGST PRIVE PRIVE ONTVANGST ZOETERMEER
  • Sex massage deventer erotische massage voor mannen